Translate

11.3.18

Σχολική βία - 6 Μαρτίου

Η 6η Μαρτίου έχει οριστεί από το Υπουργείο Παιδείας ως πανελλήνια μέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού και της βίας.
Τη μέρα αυτή γίνονται κάποιες δράσεις και ομιλίες στα σχολεία για την καταπολέμηση του φαινομένου. 
Στο νηπιαγωγείο οι δράσεις αυτές λαμβάνουν χώρα καθημερινά, μια και βασικό μέλημα αποτελεί η δημιουργία ομάδας και η συμμετοχή του παιδιού σε αυτή.

Μιλήσαμε για την ημέρα και προσεγγίσαμε το θέμα μέσα από τα αγαπημένα βιβλία "Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουμε" της M.Agassi και "Οι λέξεις δεν είναι για να πληγώνουμε" της E.Verdick.  Και έπειτα ήρθαν οι δύο ήρωές μας, ο Μηλούλης και ο Μηλάκης. Αυτοί οι δύο, είναι συμμαθητές και πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο. Ο ένας, ο Μηλούλης είναι ψηλός και γεροδεμένος, αντίθετα ο Μηλάκης είναι πιο μικροκαμωμένος, είναι διαφορετικός.


Ο Μηλούλης του μιλάει άσχημα, τον κοροϊδεύει, τον διώχνει από κοντά του κι αυτό γιατί απλά είναι διαφορετικος. Σκεφτόμαστε τι θα μπορούσε να πει ο Μηλούλης στο Μηλάκη και να τον στενοχωρήσει:
- να του λέει κακιές λέξεις,
- να μην τον παίζουν, να μην τον έχουν φίλο,
- να του λένε ότι είναι κοντός και άσχημος,
- και δεν κάνει καλά τις εργασίες.

 "Δε φταίει ο Μηλάκης, κυρία" μου λένε τα παιδιά, "έτσι γεννήθηκε".

Το χαμόγελο φεύγει από το στόμα του Μηλάκη και τα πικρά λόγια μαυρίζουν την καρδούλα του.


Αν κόψουμε τα δύο μήλα θα δούμε ότι Μηλάκης έχει "μαυρίσει" από τα άσχημα λόγια του φίλου του και είναι πληγωμένος.
 Οι λέξεις τελικά έχουν μεγάλη δύναμη. Προσπαθούμε να φανταστούμε πως νιώθουμε όταν κάποιος μας λέει κάτι που μας στενοχωρεί, κάτι που έχει σχέση με την εξωτερική μας εμφάνιση ή με τον τρόπο που κινούμαστε ή μιλάμε. Σίγουρα και η δικιά μας καρδιά στενοχωριέται πολύ.
"Κυρία, μερικοί άνθρωποι έχουν γεννηθεί έτσι και δεν κάνουν τα ίδια πράγματα με εμάς. Δεν πρέπει να τους στενοχωρούμε με άσχημα λόγια, έτσι γεννήθηκαν".


Φτιάξαμε ένα μικρό ποίημα με αφορμή όλη αυτή τη συζήτηση και εμπνευσμένοι από το πρόγραμμα eTwinning που δουλεύουμε: αυτό το μήνα δουλεύουμε την τέχνη της ποίησης. Τους στίχους μας βάλαμε στο πίσω μέρος της παλάμης μας, για να μας θυμίζουν και τι πρέπει να κάνουμε με τα χέρια αλλά και ποια είναι η δύναμη των λέξεων.

ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΔΕ ΧΤΥΠΩ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΔΕ ΣΤΕΝΟΧΩΡΩ!





Η ιδέα της διδασκαλίας με τα μήλα είναι παρμένη από εδώ.
Για τα χεράκια με ενέπνευσε η δουλειά της συναδέλφου Σ.Μακρή που μπορείτε να δείτε εδώ.

Θα κρατήσω για το τέλος αυτό που μου είπε ένας μαθητής μου:
"Και γιατί κυρία; αφού όλοι είμαστε διαφορετικοί!"

No comments:

Post a Comment